Біле алмай мұңдасың кім, сырласың кім,
Біздегі жанайқайды тыңдасын кім?
Әлішерім, кім ойлаған ажалыңның,
Қолынан болады деп құрдасыңның.

Адал дос өлім тілеп кектенер ме,
Білмейміз, бір нәрсені көксеген бе?
Мұндай жағдай болар ма еді, өзіңді егер,
Мұрат досың қасына алып кетпегенде.

Қызығын бұл өмірдің бір көрместен,
Шаңырақ көтеруге үлгерместен.
О дүниеге бет бұрып кете бардың,
33 жасыңда әттең үйленбестен.

Байқай да алмай бұл қайғының жеткенін,
Сан сұрақтың парақтаумен беттерін.
Туыстарың әлі күнге, бүгінде,
Жия алмай жүр есеңгіреп естерін.

Жер жастанды-ау, Әлішердей саңлағым,
Қанат қаққан еді көкке арманың.
Сенеміз біз, Мұратпенен Хамзин де,
Жауап берер әлі алдында Алланың.
Досымыз жан емес еді, асқақ кеткен,
Әлішерді Берік әкеп тастап тастап кеткен.
Көлігімен сол Мұрат алып кетіп,
Арам ойын жасауды бастап кеткен.

Осылайша бұл жайт орын алып отыр,
Сол Мұрат өз кінәсін мойындамай,
Авария деп бетін жылы жауып отыр.
Адал жан ең асыл досым аңқылдаған,
Ізгіліктің жолында сарқылмаған.
Шақырған жұмысыңа қарамастан,
Ажалға бет түзедің алқымдаған.

Нақты айтар бұл жайттың бір себебін кім,
Талай сұмдық оқиғаны көре білдім.
Беріктің көлігінен түсіп тұрып,
Көлігіне Мұраттың неге міндің.

Жолдастарың қан жұтып бұл қайғыдан,
Алладан тек сабырды сұрап отыр.
Әділдіктің орнауын талап етіп,
Достарың зарын айтып жылап отыр.

Бауырың қалды налынып
Көздерінен жас тамып
Артында ұрпағың қалмасада
Ізің қалды жүректерде
Атынды айтып, дұға қылып
Еске алады әр жұмада
Алишер сен енді жұлдызсың
Жарық берер аспанда
Жаның жанатта тыныш болсын
Мәңгі тірісің санамызда..

Алишер
Кенеттен кеттің өмірден
Жауапсыз қалды талай сұрақ көнілден
Кеше ғана күліп жүрген бейнең
Бүгін тұр үнсіз сағыныш төрінен
Қашан көрсекте жымиып
Сәби көңіл, таза едің
Бұл жалғанға қонақ болып,
Әппақ күйінде кете бердің
Анан қалды жүрегінде мұң салып

Жалған дос
Дос деп жүрген адамың
Жанында жүрер деп пе едің
Қиын сәтте сүйеу болар деп пе едің
Бірақ тағдыр сынаған шақта
Көз жұмған сол бір мезетте
Қолымнан ұстап қалар жан
Қашып кетеді деп ойлап па едің
Қараңғы түнде жалғыз қалдырып
Жолдасым деген адамның

Шын бейнесін білмей кеттіңбе
Жалған күлкі, бос уәде
Барі сағым секілді
Қиындықта табылмаған
Сен көз жұмған сол сәтте
Кімнің кім екені танылды
Бірі қашты тасада
Бірі таза жүрекпен танылды...

Шыңғыс-Қапия, жарты ғасырға жуық жақын жүрген жылдарымызда есімдерің бірге аталып, қатар аққан қос өзендей, көлде жүзген жұп аққудай ғұмыр кештіңдер! Бір-біріңді жүрекпен ұғынып, жанармен тілдесіп, үнсіз түсінісе білдіңдер! Ұлықтап ұл, қызықтап қыз өсірдіңдер! Немере сүйіп, ата-әже болдыңдар! Ағайын мен туысты қамдай,қолдай білдіңдер!
Достың тойынан табылдыңдар! Алыстағы қатар-құрбыдан ажырамадыңдар!
Дастарқандарың жаюлы,төрлерің қонаққа толы ,есіктерің әрқашан ашық болды!
Еңбектеріңмен елге елеулі, ұжымға қадірлі болдыңдар!! Сәнді де,мағыналы өмір сүрдіңдер!
Шыңғыс! Қапияның қазасы достарыңа да жеңіл болмады. Оның жарқын
жүзі, өзіндік күлкісі,жайдары мінезі, қамқор үні, аналық махаббаты, қонақжайлығы, алысты жақындататын қабілеті, кішіпейілділігі, парасат пен сабырының молдығы, достарды
бағалай білуі -бәрі -бәрі сендермен бірге болған біздің жүрегімізде жазылып қалды.
Сенің қайғыңа ортақпыз, дос. Саған енді ешкімнің де Қапоштай қамқор,Қапоштай аяулы,
Қапоштай мейірім мен жүрек жылуын сыйлай алмайтынын сеземіз. Өмір заңынан аса алмаймыз екен. Дос,өзіңді күт, қасыңда жүрген немерелеріңнен шуақ ал, әжесінің тәлімін көр, ауырма. Алла саған солардың қызығын көруді жазсын дейміз. Тән жарасы жазылар,жан жарасына төзім мен уақыт қана төреші.

Адал да шын берілген ақ махаббат иелері, қос аққудай бірге жүзген айдынында, бір күнде айырылып шыңғыс досым, сыңарынан айырылып қалғанда, о жалған өмір үзілгенді жалғаймын енді қайтып, сол аққуым оралар ма, әнін айтып!

Қолыма қондырып ем Бақыт құсын,
Жан жүрегім Достарым мұны түсін ,
Жетпіс сегіз жылының жазында біз,
Қос аққу боп ,өмір жолын бастағанбыз,
Дариғай махаббатқа айналды өмір,
Күн сайын гүлдеп тұрды қайран көңіл,
Қырық төрт жыл өтіпті жұмақтай боп,
Ищай деспей өтіпті қайран ғұмыр...
Қос ғашық бал өмірді бастан кештік ,
Елімізбен, достармен араласып ,
Ойдағы арман тілек бірге шештік,
Ақ сезімдер, махаббат боп нұрын шашып ,
Жиырма екі де ,жиырмады қосылғанбыз,
Өмір көші артында жосылған із,
Ұрпақтарым ұл-қыздарым өсіп өнді ,
Жарқыраған жұлдызым бір күн сөнді,
Айырылдым ҚАПИЯМНАН бақытымнан
Ертегі боп өткендей жалған өмір,
Айырылдым жарқыраған жақұтымнан,
Бір күнде қалғаныма жасып көңіл,
Айнала көңіл айтқан қалың елім,
Қапиямды іздеген жоқтау әні,
Құрғағандай болды-ау шалқар көлім,
Сыңарым жоқ болар ма көлдің сәні,
Қарыс айырылып жүректер жылағанда,
Зорға тұрдым Шынарым құлағанда,
Жерге кетті аялаған АҚ МАХАББАТ,
Жақсы адам деп жауап қаттық сұрағанда,
Хош бол енді аялаған Жаным менің,
Жәннәттан орын алсын жаның сенің,
Қалай таңым атады ,батар күнім?
Ұрпақтарым терсінші БАҚЫТ ГҮЛІН...!!!
Жан досыма сүйеніш боп көңіл айттым,
Елу үш жыл бір болған өміріммен,
Қапияны еске алып шын көңілмен,
Ақ мағаббат иелері жасай берсін,
Көкіректен мейірім мен нұр төгілген

Қырық күнің аз ба, көп пе білмедім,
Жақсы еді ғой арамызда жүргенің ,
Күлімсіреп сырттан қарап тұрғандай,
Бұл өмірдің уақытша жалғаны-ай,

Көз алдымда сенің ойшыл жанарың,
Кездескенде күлімсіреп қарадың ,
Шыңғысыңмен қол ұстасып жүруші ең,
Ана жаққа неге асықтың қарағым...!

Жүрек жылап, қалғандай бос қуыс боп,
Былайынша адамдарда туыс көп ,
Нұрлы жанар көз алдымнан кетпейді ,
Нұрлы бейнең жүректерден өшпейді,

Аққудай боп сыңарынан айырылған ,
Айтпайыншы қанаттары қайырылған ,
Шыңғыс Досым азаматсың мықты бол,
Жалған өмір заңдарының бірі сол...!

Айналайын қазаның арты қайырлы болсын. Тек сендер емес біздің қабырғамызды қайыстырды.
Қапияның өмірден кеткені. Әлемдегі қадырлы жан еді. Жарына деген махаббаты балағадеген жүрегі, жолдастарына деген мейірімділігі айнала қоршаған ортасын тума туыстарына өте қадірлі жан еді. Екеуінің Оралға келуін күтіп қарсы алып мәре-сәре болатынбыз. Сол кездегі группаластарға деген ыстық ықыласы адаммен айнала мейірімін шашып адамгершілігін төгіп кететін еді. Қапияның қасиеттерін өз анама ұқсататынмын. Екеуі егіз қозыдай аман тіл көзден аман жүрсе екен деп тілейтінмін. Алланын ісіне шара жоқ. Сұм ажал арамызды үздіде кетті. Амал жок бәрін есейді. Ананның бойларында сүті дарыды. Сол маманның жолын қуып ел анасы азаматшасы болыңдар. Қайғырып көніл айтам жаным. Жылама сен анаңа керемет ұқсағансын.Папаңа қамқор болыңдар.Міне тірі кісіге зұлаған күндер 40 күндік садақасы да болады. Қабыл болсын. Мен бұйырған күні барып топырақ салам.Қазір ұшарға қанатым жоқ. Бір үлкен операция кесірінен қатыса алмай отырмын. Қапияның жатқан жері жайлы, топырағы жеңіл әр уақыт сендерді Желеп жемеп жатсын. Иманды болсын.

Жан едің Шолпан жұлдыз, жарқыраған,
Жаратылған өзгеше Алтын адам,
Тектілік пен Ізгілікті, парасатты,
Жақсы Ана боп, бақытты боп жүріп жатты,
Жанының сұлулығы баурап тұрған,
Ақылы-парасаты болған қырман,
Ашық дауыс, әдемі үн бұлбұл құстай,
Ер Шыңғысты өзіне ғашық қылған,
Әдемі қара көзі, қарақаттай,
Жүрегі жылы лебіз айтар құптай,
Қалайша қоштаспастан кете бардың,
Шыңғыстың бақыт құсы ҚАПОШЫ -АЙ!
Қаралы жаман хабар қайыстырды,
Қимас сезім, сене алмай алас ұрды,
Жарқын бейнең күлімдеп алда тұрды,
Ауыр қаза қабырғаны майыстырды,
Дәлелдеп жарқын өмір жалғандығын,
Ашылмай кетті-ау сенің сыр сандығың,
Сүйген жарың Шыңғысты қалай қидың,
Қырық төрт жыл Бақыт сыйлап жүрдің бұрын,
Жылап жүріп қоштасты туғандарың,
Сенің қазаң еліңе болған мәлім,
Жанар жылап, тұла бой қалтырады,
Жәннәттан орын алсын сенің жаның...
Хош бол енді Аяулы Асыл Досым,
Қаза арты қайырлы аман болсын,
Ұрпақтарың өркендеп өсе берсін,
Әруағың артыңды жебеп жүрсін...

Ғұмыр қысқа дейміз ау, ғұмыр қысқа,
Тоқтайтынын білмейміз, қайсы тұста.
Қысқа ғұмыр қамшының сабындай-ақ,
Ұқсайды екен, пыр етіп ұшқан құсқа.

Өткен күннен өкініш, бар ма, сірә,
Оралмайды мейлі күл, мейлі жыла.
Кеткен жанды іздейсің айналаңнан.
Келмейтінін қайтадан біле тұра.

Кейде ренжіп, дүние тарлығына,
Қолды бірақ сілтейсің барлығына.
Байқасаңыз бәріне уақыт емші,
Сыйласақанға жетпейді барлығы да.

Сендер барда, төбешік, тауым мына,
Қарсы тұрып табиғат дауылына.
Сендерге ыстық, мендегі сағынышты,
Басар едім, құшақтап бауырыма.

Бағалайық өмірді тірімізде,
Бауыр болып біріміз- бірімізге,
Араздасып өтсек те мына өмірден,
Кетпейтінін білеміз, түгіміз де.

Байлығың да қалады, басқасы да,
Бала - шаға кетеді бас - басына.
Бірге жүрген жандарды кім біледі,
Әзәзілге ілесіп сатпасына.

Болсын ауыр, тағдырдың жүгі бізге,
Шүкір дейік, осы атқан күнімізге.
Өлгеннен соң жылаудың қажеті жоқ,
Сыйласайық көзіміз тірімізде.

Тең келмейтін алтын да еш қолдағы,
Өзің едің, әке,үйдің зор бағы.
Жарық берер айымыздай көктегі,
Болушы едің жанымыздың қорғаны.

Біздер үшін асқар едің,шың,асқақ,
Сенсіз қалды жанымыз да тым ақсап.
Жанарларды жәудіретіп мәңгілік,
Кеттің,әке,жанымыздан жырақтап.

Жадымыздан өшпес мәңгі,әкешім,
Анаға жар,ал біздерге әкесің.
Немерең де,шөбере мен шөпшегің,
Бәрі сені сағынуда,әке шын.

Өмірбаяны
Есполов Сайлаубек 23 маусым 1938 жылы Түлкібас ауданы Жабағылы ауылында дүниеге келді. Руы Шанышқыл. Ақкөңіл,жанашыр, айналасындағы барлық адамдарды жақсы көретін,бауырмашыл,шынайы ер азамат,жастайынан еңбекке жақын болған жан. Мектепке 1945 жылы 1-сыныпқа барып,1955 жылы үздік оқушы ретінде бітіріп шықты. 1955 жылы Шымкент қаласындағы Медициналық оқуға түсіп, 1959 жылы “Тіс дәрігері” мамандығын алып шықты. 1959 жылы Жамбыл қаласына келіп Теміржол емханасына жұмысқа орналысты. 40 жыл халыққа қызмет жасады. 1978 жылы“Марксизма- Ленинизма” жоғарғы оқуын бітіріп,кәсіподақ комитетінде жұмыс жасады. Отбасында 4 ағайынды. Үйленіп 3 ұл,3 қыз тәрбиелеп, жақсы әке бола білді. Әрқашан отбасы берекелі де, мерекелі күндерді бастан өткерді. Бүгінде балалары ержетіп,өмірде өз орындарын тауып,өз жанұялары бар. Ұлдарын ұяға, қыздарын қияға қондырған отбасы. Аллаға шүкір қазіргі таңда 15 немере, 11 шөбересі бар. Әкеміз мәңгі есімізде қалады.

Әкешім
Ақжарқын,ақ пейілімен баршамызға қамқор болған әкеміздің сапары қара жолда мәңгілікке қиылады деп ойлаппызба?
“Жақсы адам – Алланың нұры”дейді.
“Бірінші байлығым халқым,туған жерім”,
-деп білген,ойы да,бойы да биік,сөзі де,ісі де ірі,жаны мен қолы бірдей таза,кішілік пен кісіліктен жаралған,періште пейілді,бала көңілді,тұғыры биік әкемізді сағына еске аламыз.

Жалғанда алға қарай жетелейтін,
Жан бар ма, дәл өзіңдей мәпелейтін.
Пейіште шалқи берші мәңгі бақи,
Ұл – қыздың сүйеніші – ӘКЕ дейтін

Өзіңе деген қимастық,
Қалай ғана басылсын.
Алладан болып шапағат
Пейіштің төрі ашылсын.

Шырақ едің, сәуле едің,ай едің,
Жаның толы, мейірімге бай едің.
Ілім, білім, тәрбиеге қаныққан,
Үлгі алар ер атына сай едің.
Жанға бермес, біртуарым,еренім,
Жар едің ғой, әке едің, ер едің. Жан әкем-ау,жанға батып жоқтығың,
Сабылумен сағынуда ел ерін.

Жан әкешім,қызметте бапты ерім,
Елге сыйлы,абыройлы,даңқты едің.
Кеткеніңде келмейтін боп енді еш,
Сені жоқтап,күңіреніп жатты елің.
Сен кеткенде жанарлар да жылап тым,
Жігеріміз кетті сынып,сұлап мың.
Жан әкешім,жаның болғай әрқашан,
Ең ерекше,ақ төрінен жұмақтың

Мекеніңе бет бұрдың қияңдағы,
Сағынышқа айналып қиялдағы.
Немерелер ізіңнің жалғасы боп,
Ұрпақтарың өсуде ұяңдағы.

Қайтейін енді келмейсіз.
Ақылыңызды да бермейсіз.
Ата қайда?, - деп сұрасаң,
Суретіңізге жалт қарап,
Шарқ ұрып сізді іздеген,
Немереңізді де көрмейсіз.

Әркашанда биік коретін мен баскадан
Менін Әкем, менін Әкем ең жаксы адам!
Алладан кейінгі шеберім
Жан Әкем - жан-жүрегім!
Сағынсам күш-куат беретін
Сүрінсем тірегім
Калдырмас аязға, ызғарға
Алыбым, асқар тауым
Жан Әке, касымда сіз барда
Арайлы ет ар таңым
Қасиет киеңнің шыңына
Арнадым алғыс, тағзым
Еш мектеп жете алмас кұнына
Ең мыкты ұстазым!
Ансайды кызына ар Әке
Елде жок бак қонғанын
Жетеді мен үшін, Жан Әке
Сіздей-ак болғаным!

Бір жыл өтті аскар тауым акешім,
Бір жыл өтті анам іздеп жылағалы
Ар күніміз сағынышпен өткенімен
Жүрегіміз «әке" деп соғады әлі.

Әкеме
Әкемдей, шіркін, жан тумас,
Алтын мен күміс ексем де!
Мұңы бар адам жылап тұр,
Мұңы жоқ адам сынап тұр.
Жылады деп сөкпе, жұрт,
Тас қорғаным құлап тұр.
Бейістің төрі жапырақ,
Жапырақ түсті жалтырап.
Әкем бір кетті келмеске,
Алдынан жансын шам-шырақ.

Мал сойсақ қонақ жесін деп
Сыйлаған жандар келсін деп.
Қол жайдық  ӘКЕ көп болып,
Сауабы сізге тисін деп.

Топырағың торқа Иманың жолдас, Жаның жәннатта болсын, жан әкем! Еске алушылар: Жұбайы мен ұл-қыздары, немерелері.

Алладан соң біреуге алғыс айтар болсақ, ол Апамызға деген алғыс.
Өртеніп өзек сағындық апа өзіңді,
Сағындық ылғи мейірімге толы көзіңді.
Алаңдаушы едің әрқайсысымыздың жолына
Сағындық енді «Айналдым» деген сөзіңді.

ЗАСТАВКА: «Сөнбес сәуле, өшпес із!»
Атамыз Байзақ пен Сағира апамыздың құрметіне арналады.
КАДР: Ескі ауылдың бейнесі; монтажға желдің дауысын беру;
КТМ: Балғымбаев пен Шалғымбаевтар әулиеті. Бұл екі ағайындылар әулиеті ел аузына түссе, қалың көпшілік бірге атайды. Себеп,текті шаңырақтың етене жақын болуында. Қазақи құндылықтан ажырамаған қос әулеттің берекеті бүгінге дейін бабалардан жалғасып келеді. Берік ірге, үзілмеген туыстық қарым-қатынас. Бәлкім, игі құндылыққа мән берген отбасылардың ет жақындай бірге болуы да осыған саяды.
МОНТАЖ: музыка дауысын сәл көтеріп, қайта түсіру;
КТМ: Бабамыз Балғымбай Бесбай әулетінің кенжесі болғандықтан қара шаңырақты ұстап, ақындардың аймағы аталған, саялы Сарыбастау ауылында қоныс тебеді. Араға жылдар салып, киелі қара шаңырақ Балғымбайдан қалған қамшы ұстары Байзақ атамызға өтеді. Бабадан балаға деген осы болса керек-ті.
КТМ: Байзақ атамыз бала болмысынан қиындық көрді. Небәрі 5 жасында әкесінен ажырап қалады. Бозбала шағындақуғын-сүргін көрінісін көзі шалды. Ашаршылықтан азынаған әлеуметті көрді. Әкесі мен ағасы Бәйтерек байдың тұқымы дәл осы кезеңдерде солақай саясаттың құрығына ілініп кете барды. Содан әкеден қалған 5 ағайынды бауыр жалғыз анасы Мәмиләның ғана қарауында қалады. Айта берсең, біте ме бұл қиын-қыстау?! Ия, қазақ елінің басына біткен бұқаралық қайғы, қым-қуыт кезең бұл әулетті де айналып өтпепті. Енді 17-ні еңсеріп, тұрмыс түзеле бастағанда Байзақ атамызмайданға аттанады. Қан көріп, отан үшін жауын опат қылған арда азамат 44 жылы соғыстан оралады. Бірақ, жаралы күйде. Бәлкім, бұл отбасына деген, құдай қосқан жарына деген ыстық сағынышынан туған жігер шығар.
КТМ: Ия, Байзақ атамыздың жары тумасынан текті әйел еді. Сағира Әбуқызы шапырашты руынан шыққан нәзікжанды. Бұл рудан екей елі ақындарымен, сөз саңлағы Сүйінбай мен Жамбылдай жыр алыптарын, күй патшасы Нұрғисадай күйшілер шыққан. Уақытты артқа жылжыталық. 32 жылдың жайдарлы кезеңі. Қызыләскер ауылы еді. Әбу мен Гүлжанның шаңырағында шырылдап бір сәбидүниеге келеді. Азан шақырып, Сағира есімін береді. Мәнін арабшадан аударғанда «кішкентай» деген мағына береді.
МОНТАЖ: музыка дауысын бір көтеріп, бір түсіріп;
КТМ: Сағираның адалдығы мен адамдығы жастайынан жанұяда жүріп, жақындарына деген жанашырлығынан көрінді.Жүрегі кең  жан өзінен кіші бауыры мен сіңілісіне қамқор әпке, білімге құмар қыз болып өседі. Аталған қызыләскер ауылынан қашық жатқан Жамбыл ауылынаерінбей барып, сауатын ашады. Жары Байзақ сықылды Сағира әжеміз де нәзікжанды бола тұра, өмірінде кесе көлденең шыққан келеңсіздіктерге кедергі бола білді. Жастайынан еңбекке араласты. Ашаршылық пен соғыс зардабын көрген көпшіліктің қатарында болған еді.
МОНТАЖ: Суреттерді музыкамен пауза ретінде сәл кідіріп беру;
КТМ: Бойжеткен боп, 16-ға келгенде әжеміз Байзақ атамызбен танысып, шаңырақ көтереді. Босағадан аттаған келін отбасында Мәмилә әжемізбен қоса, Анихан, Сағила әпкелері бір шаңырақ астында  тату-тәтті ғұмыр кешті.Тұңғышы Үмітбек өмірге келіп, көп ұзамай 53 жылы қызы Нұргүл дүние есігін ашты. Онан соң  екінші ұлы Едіге, ал 1963 жылы кенже ұлы Бақытты дүниеге әкеледі. Негізгі қоныстары Сарыбастау ауылы болғанымен, сол кезде Байзақ атамыз зоотехник, ферма меңгерушісі, меңгеруші  болып Ақсеңгір, Қайназар, Үлгілі ауылдарында көшіп қонып жүрді. Үй түзеп, үйлі болудың қамы еді бұл. Бұл ретте отағасына айтарлықтай демеу болған ол әрине Сағира әжеміз болатын. 5 баласына тәлім-тәрбиені аямады. Қалт еткенде имандылық пен адамдық қасиеттерді а   йтып отырды. Араға ұзақ уақыт салғаннан соң, еңбекпен бейнетін көрген БАйзақ атамыз бен Сағира апамыз, өздерінің өнегелі жолында ұлдарын ұяға, қыздарына қондыра білді.Міне, елей бермес, мына жарық дүниенің бар мәні осы болғанын екі жан білді. Өскелеңге түсіндірді.
КТМ: Сағира әже ұл-қызынан немере, шөбере тіпті шөпшек сүйген бақытты қарт ана. Тәлім-тәрбие ғой. Ұясында балаларының адам боп қалыптасуына мұқият қарап еді, нәтижесін көрді. Қанаты қатайған ұрпақтары артына өзіне дәл солай жақсылық жасады. Солай отбасым, жанұям деп жүрген ана жарының жанында, алаңсыз қамсыз әдемі қартая білді. Бірақ, жұмыр басты пендеге бұл жер уақытша қоныс. Қартанамыз пайғамбар жасынан асып, шөпшек сүйюді нәсіп етіпті. Бұл нығмет. Солайша әжеміз 86 жасында бізден алыстап кете барды. Ең бастысы қарттық шағында немерелерінің барлығын бөліп жармай, жекелей өзі тәрбиесіне араласты. Барлығы да соның нәтижесінде ақылды, білімді, еңбекқор азаматтар болып өсті. Әлі де өсіп келеді. Бітімін түзу ағаш іспетті өсірді. Пенделік парызын орындап, бес уақыт намазын оқып, ораза тұтты. Құр жүрмейтін Көзіне көрінгенге ақылын айтып жүрді.Ағайынның арасын ажыратпай, берік ұстады. Қазақи тәрбиеден, ұлттық болмыс, салт-санадан еш алыстамады. Ұрпағы оны қазір данагөй ана болды дейді. Рас әрі риясыз сағыныштың салқын лебі осылай соғады. Адам ұрпағымен мың жасайды емес пе? Отбасын алдыңғы орынға қойған арда азаматтың бүгінгі ұрпағы оны мақтана да  сағына еске алады. Әрі сәулесін сөндірмей, көрген тәлімін естен шығармақ емес. Сақтаған салтын, сөзі салмақты, сабырлы да салиқалы болған біздің Сағира әжеміз, Жаратушы жаппар иеміз өзіңізге тек оң көзбен қарасын! Біз сізді сағынамыз! Сағынышпен еске аламыз!

Бір ғасырда бір туар дара тұлғаң
Әке, сенің ұшып шықтық қанатыңнан
Қамкоршы бауырмашыл, кең пейілді
Асыл жан ең ел үшін жаратылған
Арман елес сағыныш боп алдайды мың
Ата-анасын сағынбас қандай құлын
Тың болмаса маңдайынды бір искеуге
Берер едім дүниенің бар байлығын
Асқар таудың айрылып қоғамына
Нөсердіде жеңіп ең боранды да
Әбішпенен Бөлегенге қосылдыңба
Шәкелерім сағындықта оларды да
Қайда болсаң жүрүшең көшті бастап
Оны жұртың еске алып айтар әлі
Дастарханда орның бос кешкі аста
Бір кем дүние шаңырақта байқалады
 Сағынышпен ағайын жүр күн кешіп
Өшпейтұғын лаулап тұр отың бірақ
Күнде сенің сүретіңмен тілдесіп
Бүгін тағы анашым отыр жылап
Сол жаққа сенде жеттің бәрі барған
Бұл өмірдің мәні енді кім ұқсын
Пәк жаныңа енді орынды әділ аллам
Қасиетті жәннатынан бұйыртсын

Әке көзден кеттіңіз мәңгі жырақтап.
Сенбей сізді көп іздедік біз жылап.
Кетіпсіз ғой бұл өмірден мәңгіге.
О дүниені мекен қылып тұрақтап.
Сағынып еске аламыз әке сізді.
Еркелетіп өсірдің бәрімізді.
Өзің берген тәрбие ұмытылмас.
Тағылымы мол тәлімді әрі ізгі.

Әліпұлы Қабылтай 1941 жылы 8 наурыз куні Жамбыл облысы Луговой ауданы Жанатұрмыс ауылында дүниеге келген. Әкесінен ерте айырылып, анасы Рапия, апкесі Айшакул ағасы Тілеуқабыл мен калды. Енбекке жастайынан араласып ер жетті. 1962 жылы орта мектепті бітіріп, сол жылы Қызылорда қаласындағы педагогика институтына түсіп биология факултетін бітіріп, 1967 жылы ауылға оралды. Орта мектепте мұғалім болып еңбек жолын бастады. Өте қайсар, адал, сауатты, білімді, өз ісінің маманы бола білді. Жүздеген шәкірт тәрбиеледі. Мектепте оқу ісінің меңгерушісі. Мектеп директоры болып кызмет атқарды. Қандай қызмет атқарсада. Барын салып өз ісіне жауапкершілікпен карайтын ӘЛІПҰЛЫ ҚАБЫЛТАЙДЫҢ білім беру жүйесін жетілдіруге қоскан үлесі ерекше. 1969 жылы ПЕДИНСТИТУТТА бірге оқыған Мұқтарқызы Қаншайыммен бас қосып отау тігеді. Екеуі бірлесе еңбек ете отырып, 7 бала дүниеге әкеліп тәрбиеледі Өмірлік жолдасы Қаншайымда жоғары білімді, үздік математика мұғалімі. Екеуі зеинет жасына жеткенше аянбай талмай еңбек етті. Білім саласына сіңірген еңбектері ұшан-теңіз. Мындаған шәкірт тәрбиеледі. Дәл қазіргі уақытта осындай тіршілікте қырандарша самғаған Әліпұлы Кабылтайдың ұлдары ұяға қыздары қияға қонған. Әрқайсысы өмірден өз орындарын тауып халқына қызмет етуде. Бірі дәрігер, бірі мұғалім, бірі кәсіпкер,
бір бір отау иелері болып өмір кешуде. Ұлдары мен қыздарынан Қабекең 18 немере.
6-7 шөбере көрді. Еліне елеулі халқына қалаулы азамат, Әліпұлы Қабылтай Отанына ұрпағына адал кызмет етті. Өзі жоқ болса да жүректе ізгі бейнесі, мәңгі сақталады. Қабекенді сағына еске ала отырып топырағың торқа, жаның жәннатта нұрлансын деп, Алладан тілейміз

Адамдықтың шегінен аспайтұғын – ұстазым.
Адалдықтың жолына бастайтұғын – ұстазым.
Құпиясын баланың ашпайтұғын – ұстазым.
Қиындықты жеңуден қашпайтұғын – ұстазым.

Көңіл-күйін әркімнің көре білген – ұстазым.
Бойында бар білімін бере білген – ұстазым.
Ізгілікті нұрларын төге білген – ұстазым.
Әр жүрекке гүл-сезім еге білген – ұстазым.

Ұстаздық - ұлы құрмет, себебі ұрпақтарды ұстаз тәрбиелейді. Шәкірттеріне өнегесін дарытып, мейірім шуағына бөлеген, жадымызда үнемі жаңғырып тұратын қадірлі де құрметті жандардың бірі - Әсемова Шәрбан Молдағалиқызы еді.

Ұстаз- ана немере сүйіп, шөберенің қолынан су ішті. Осындай артына өшпес ұлағатын, тозбас тәлім-тәрбие мен тағылымын қалдырған адал еңбегі ұрпақтары үшін мол мұра.
«Ұстазды алтын діңгекке балар едім» — деп, ұлы ағартушы Ы.Алтынсарин айтқандай, ұстаздық – тарихтағы ең ұлы істің бірі. Шындығында, мұғалім ісі сырттай қарапайым болғанымен, ұлағатты ұстаз мәртебесі кез келгеннің маңдайына бұйыра бермейтін бақ.
«Тауға жақындаған сайын оның биіктігін түсінесің,Шарбан Әсемқызына арналып айтылғандай. Өйткені, сол тау секілді өміріне үңілген пендеге биіктей түсетіндей. Оны сіз бен біз жақсы білеміз. Қастерлейміз, құрмет тұтамыз және мақтан етеміз!

Аса мейірімді, ерекше рақымды Алланың атымен бастаймын. Бүгінгі күн, бүгінгі сәтте өзіңді еске алудамыз…
Ана, Раббыңа қайтқалы әр күніміз өзіңді еске алумен, сағынышпен өтуде. Алланың қалауымен өмірге әкелген алты перзентің есейіп ержетсе де, «алдыңда баладай еркелеп, кеудеңе басымды қояр едім ғой» деп әлі де сағыныш жасын тыя алар емес. Амал нешік, бұл да Алланың қалауы.
Қасиет пен қадір, сұлулық пен жылулық тек өзіңде еді Ана. Сағыныш санамды сарылтқанда, кейде жасымды жасырын сүртіп алушы едім. Перзенттік борышымды өтей алмадым ба деген өкініш те өртейді-ау өзегімді.
Анашым, өзіңдей ғазиз ғаламның қадірі енді сезілді ме екен, әне-міне дегенше ортамыздан кеткеніңе жыл толды. Үнемі рухыңа Фатихамды бағыштап, дұға жасаймын. Алланың рахымы мен панасында болғайсың. Рухың тірі, бейнең көз алдымызда. Үнемі есімің елдің елеуінде қалардай өшпес із қалдырдың. «Жақсының аты өлмейді». Шәкірттерің, үзеңгілес достарың, әріптес, замандастарың өзіңді сағына еске алғанда, «Анамның рухы тірі ғой» деп өзімді жұбатамын.

Руы Жақайымның Көлімбетінің Тентегінен тараған ардақты әкеміз Көптілеу баласы Әбубәкір 1928 жылы Райым ауылдық советінде, Жақайымның Бердіңғұлының Мыртасынан тараған аяулы анамыз Орынбайқызы Айнагүл 1931 жылы Ескұра ауылдық мекенінде дүниеге келген.

Бақилық болмағанда, ардақты әкеміз 96 жасқа, аяулы анамыз - 93 жасқа толар еді… Әкемізді сұм ажалдың ортамыздан алып кеткеніне– 20 жыл, анамыздан айрылғанымызға – 26 жыл толып отыр.

Жастайымыздан еңбекқорлыққа, ешкімнің ала жібін аттамауға тәрбиелеп, қатарларыңның алды болыңдар деп бауырларындағы бес балапанына жоғары білім әперіп, құтты орындарына қондырған, 400 жылдан астам педагогтер династиясының көшбасшысы болған Ата-анамызға ұрпақтары атынан алғысымыз шексіз.

22 немерелі, 41 шөберелі Ата-анамызды сағына еске ала отырып, топырақтары торқа, жандары жәннатта нұрлансын деп Алладан тілейміз.

Адам мәңгі жүрмейді бұл жалғанда,
Көнеміз ғой тағдырдың салғанына.
Көзімізге ып-ыстық жас келеді,
Ата-ана өздеріңізді сағынып, еске алғанда!

Жарқын бейнелеріңіз біздің жүрегімізде мәңгі сақталады.

Апа. Біз әжемізді осылай атадық. Жаз бастала салысымен барлығымыз жан-жақтан каникулда апамның үйіне асығамыз. Апамның бес баласының он немересі жаз сайын осы үйдеміз. Улап-шулап ойын қуып, көлге барып шомылып мәре-сәреміз. Апамыз бізді бір-бірімізден бөле жарып қарамайтын. Апам үшін бәріміз бірдейміз. Бір-бірімізге деген бауырмалдық, татулық, мейірімділік осы апамыздың тәрбиесінен дарыған болар.
Күні бойы қап-қара болып күннің астында ойнағанымыз соншалық, кейде асқа шақырса баруға мұршамыз болмайтын. Осындай кезде апам айранға нан турап, әрқайсысымыздың артымыздан жүгіріп жүретін. – Әй мынаны ішіп ал, қарның ашады - деп.
Апам туралы қызықты естеліктер көп. Апамыздың бойы кішкентай ғана болатын. Бірде ауылда 7-8 жасар сіңілім Айгүлдің аяғын ит қауып алды. Бір екі тісі батыпты. Сол күні апам Айгүлді күні бойы арқасына салып көтеріп жүрді.
Апамның есте сақтау қабілеті өте мықты болды. Дегенмен кейінірек ең кішкентай сіңіліміз Үмітжанның атын атау үшін барлық немерелерінің атын атап шығатын. Данатай, Камотай, Әйкентай деп үшеуміздің атымызды бірге атаса, Үмітжанды шақырып жатқанын білетінбіз.
Апамыздың тәрбиесі ұлға да қызға да бірдей болды. Біздер балалық шағымызды сағынамыз. Апамыздың аялы алақанын сағынамыз. Сынаптай сырғыған уақыт бізді ересек өмірге жетелеп келеді. Немерелерінің алды немерелі болып жатыр. Біз үшін апа деген ардақты есім. Әлі де болса алдымыздан шығып, еркелетіп, құшақтап, бізді тосып отыратын сияқты...
Алладан соң біреуге алғыс айтар болсақ, ол Апамызға деген алғыс.
Өртеніп өзек сағындық апа өзіңді,
Сағындық ылғи мейірімге толы көзіңді.
Алаңдаушы едің әрқайсысымыздың жолына
Сағындық енді «Айналдым» деген сөзіңді.
 
                                                    ЕСКЕ АЛУШЫ     НЕМЕРЕЛЕРІ

Уақыт деген қандай жылдам. Аяулы жар, абзал ана, сүйікті әже Дариға Игенқызы Доскулованың өмірден озғанына бір жол болып қалыпты.
Дариға Игенқызы 1947 жылдың ақпанның 3-ші жұлдызында еліміздің сол кездегі астанасы Алматыда көпбалалы отбасында дүниеге келді.
Әкесі Иген Кәрімбекұлы Тастанбеков партия және совет органдарында абыроймен қызмет етті.
Шешесі Қалбүбі Қыдырғалиқызы үй шаруасында болып, балаларына орынды жақсы тәрбие беріп, отбасының берекесі мен ырысының шамшырағы бола білді.
Алматыдағы №74 орта мектепті 1965 жылы үздік бітіріп, Қазақ қыздар педагогикалық институтының филология факультетіне оқуға түсті. Оны 1970 жылы қызыл дипломмен тәмамадады.
 1971 жылы Алматы мемлекеттік медицина институтының емдеу факультетінің түлегі жамбылдық жас дәрігер Оразқұл Досқұловқа тұрмысқа шығып, шаңырақ көтерді.
Әсем де көрікті Алматыны Жамбыл (Тараз) қаласына айырбастап екі жас жұбайы Оразқұлмен қол ұстасып елге оралды. Сол жылы Жамбылдағы беделі жоғары Жеңіл өнеркәсіп пен технология институтының орыс тілі кафедрасына қызметке тұрды. Ол осы орында табжылмай 32 жыл қызмет етіп, ұлттық кадрларды дайындауға өз үлесін қосты. Сөйтіп, өз халқын шынайы сүйген ол саналы, білімді ұлт кадрларын дайындауға барынша шеберлікпен ұстаздық етті. 
Дариға Игенқызы дәрігер Оразқұл Досқұлов екеуі отбасында бір ұл, екі қыз өсіріп, мәнді тәрбие беріп, оларға жоғарғы білім берді.
Тұңғыштары Айгүл Оразқұлқызы - Алматы медицина институның емдеу факультетін тәмамдаған. Бұл күндері Алматыдағы №7 клиникалық аурухананың кардиология бөлімшесінің меңгерушісі. Жоғары санатты, білікті дәрігер-кардиолог.
Ұлдары Бақыт – заң қызметкері, көп жылдар Жамбыл оьлысының бірнеше аудандық прокуратураның басшысы, облыстық прокуратура басқармаларын басқарды. Қазір зейнеткер, бизнес саласында еңбегін жалғастыруда.
Кіші қызы Айнұр Оразқұлұлы Алматы халықшаруашылық институтының экономика факултетін бітрген, мамандығы экономист. Қазір бизнес саласында қызмет етіп, отбасымен Ұлыбританияның Лондон қаласында тұрып жатыр.
Бүгіндері Досқұловтардың отбасы өскен, өркендеген, басқалар қызыға қарайтын, мерейлі, кеңге қанат жайған, шаңырағына бақыт пен ырыс қонақтаған,айтулы, елулі жанұя. Қазір олардан тараған 9 немере, 2 шөбере көқ құрақтай жайқалып өсіп келеді. Олар осы отбасының жарқын болашағы, атасы мен апасының өмірін жалғастаратын, туын жықпайтын сенімді ұрпағы.
Дариға Игенқызы 2022 жылы 2 шілдеде 76 жасқа қараған шағында өмірден озды. Топырақ Оразқұлдың туған ауылы Мақпалдан бұйырды. Ол өмірде қарапайым, көпшіл, бауырмал, инабатты да парастты, сыйлы, ерекше асыл жан еді. Ол әркез қолынан келсе кім болмасын жақсылық жасауға ұмтылып тұратын. Өзі қызмет еткен ортасында, ағайын-туыстар арасында абыройлы, сыйлы, қадірлі болды.
Әттең, адам мәңгі жасамайды. Алланың әркімге өлшеп берген өмірін қанағат етеді. Өмірге келу бар да, кету бар. Сол екі арадан адамгершілік деген қасиетті жанына серік етіп өткен, артында жақсы сөз қалдырған, өмірін жалғастыратын ұрпақ қалдырған жан бақытты. Дариға Игенқызы  сол өткелден үлкен беделмен, абыроймен өтті.
Аяулы Дариға Игенқызының иманы серік болып, жаны жанатта болсын. Рухы пейіште шалқысын! Артынада қалған ұрпағы аман болып, оның жарқын өмірін жалғастыра берсін! Олар рухыңызды еш налытпай, өзіңіз жаққан шырағыңызды сөндірмейтініне, Сіз бағыттаған дара жолдан таймайтынына сеніңіз!
 
Ана
Мен өзіңді теңдесі жоқ құдірет деп түсінем,
Сұлу әлем, әлем сұлу сен жаратқан адаммен,
Ана керек, о, адамдар, ана керек адамға,
Аналарын сағынып күн кешпесін бұл ғаламда.
 
Ана жайлы ең жақсы сөз…

Ана жайлы…
Ана жайлы ақындардың өлеңі.
Ана жайлы айтылмаған бір сөз болса əлемде,
Ол да ананың айта алмаған сөздері.

Мен айтатын жақсы сөздер көп еді,
Мен де анамды жақсы көрем, себебі!
Білесің бе, бұл əлемге адамдар,
Ана жайлы айту үшін келеді!
Адамзаттың ең бір асқақ бар əні,
Ана жайлы аманат пен кешірім,
Анаң үшін ең жақсы сөз дүниеде –
Сүйемін деп сағынамын дегенің

 
Ана
 «Ана, сен.., жыламағын…»
Бесігімде-ақ шырқадың жұмақ-əнін.
Жұмақ-əнің айтылса, ана, сенің,
Сол əн мəңгі кеудемде ұялайды

Шуақ берер, қайда екен баяғы əнің?
Сол еді – менің жұмақ-саябағым.
Кей кезде шаршап кетем.., аңсап кетем
Əлдилеп əлдекімнің аялауын.

Алғысыңа сыйдырып «адам бол!» деп
Бар еді ғой қасиет дарытқаның.
Барлық ана бақытты болса екен деп
Әлемдегі аналарға бар айтқаным.
 
Әйел-Ана

Шыдаумен өмір-жолда сынақтарға,
Тырыстың отау жүгін құлатпауға.
Жалғадың өз ұлтыңның ұрпақтарын,
Пәниде бұдан асқақ мұрат бар ма?!

Перзентке арнадың да танымыңды,
Болмаса дедің соның әні мұңды.
Жұртыңның бойға сіңген қасиетімен
Ұрпаққа бердің текті тәліміңді.

Көрсетіп ар жолының дұрыстығын,
Дегендей осы жолмен ұғыс, күнім!
Дарытып бесігінен жақсылықты,
Күзеттің сол бесіктің тыныштығын.

Бөбекке текке кетпей ұқтырғаның,
Жандырдың сол арқылы құттың бағын.
Адалдық әні айтылып әлдиіңмен,
Сіңірдің уызынан ұлттың нәрін.

Анамен шаңырақта болар-ды бақ,
Перзент те ол бар жерде табар мұрат.
Есейіп кетсе-дағы ұл мен қызың,
Бәрібір Ана-жүрек алаң бірақ.

Өмірден өссе бөбек алар гүлін,
Шықса да, мейлі, шыңға олар бүгін.
Әлі де еркелейді баяғыдай,
Тәңірден тілеп Ана амандығын.

Жанына ұл-қызыңның үңілесің,
Бәйек боп, болса нала, жүгіресің.
Әр жанның жүрегінде Ана деген -
Жазылып қалған мәңгі ұлы есім!
 
Жан анама
Нұрын шашқан күнімсің ғой жан анам,
Бар шуағын баласына арнаған.
Бір өзіңнен қуат алып өмірде
Сенің салған сара жолды жалғағам.

Қымбат жансың, мен үшін ең асылсың!
Аллам сенен жамандықты қашырсын.
Әкемменен мәңгі шалқып бақытқа
Жастарыңды жүзден дағы асырсын!

Тілегімнің бастауы да бір өзің,
Мейiрiмге толы мынау нұр жүзің.
Сен жанымда болған кезде әр сәтім
Жаздай жайлы қысым менен сұр күзім.

Бақытымсың, жаным анам, жан анам,
Мен өзiңдi періштеге балағам.
Бір Алладан саулығыңды тілеумен
Атқызамын әрбір ғажап күнімді.

Өзіңсің ғой өмірімнің тірегі.
Аман жүрсең - маған сол гой керегі.
Бақытты бол, ауырма деп тілейді
Сәбиiңнiң жұдырықтай жүрегі!
Ана
Бар ғой сендей бір ғана асыл адам,
Сол арқылы осы өмірге бастың қадам.
Мейірімінде шек жоқ алтын анам,
Мен сені тастамаспын жаныңда мәңгі қалам.
Қателікте жасасам кешіре гөр,
Нұрын төксін саған бір ғана Аллам.

Ақ сүт беріп өсірді анам мені,
Ұмытпаспын анашым енді сені.
Мен саған әрдайым басымды ием,
Білдіремін үлкен алғыс саған енді.

Түн ұйқыңды төрт бөліп жұбатып ең,
Тек сенің алақаның жәннатқа тең.
Ең алғаш көргенім сен асыл анам,
Мен қуансам сен қуанып жүрген едің.

Доскулова Күлпаршын Молдақұлқызы - 1929 жылы 30 желтоқсанда Жамбыл облысы, Тұрар Рысқұлов ауданы, Әбдіжаппар ауылында дүниеге келген. Әкесі – Жаңбыршыұлы Молдақұл. Анасы – Дәуітайқызы Тұңжыр. Күлпаршынның жалғыз інісі болған – Молдақұлұлы Досмахан. 1944 жылы 10 қазан күні дүниеге келіп, 1999 жылы 9 қазан күнікөз жұмған күні. Әжеміздің руы Дулат, оның ішінде Шымыр, оның ішіндегі Жақсылық болатын.
1947 жыл әжеміз Күлпаршын Молдақұлқызы Досқұлов Рахымбаймен тұрмыс құрды. Рахымбай атамыздың руы – Дулат – Сиқым – Қарақойлы – оның ішінде Наурызбай руының келіні. Тұрмыз құрып, отбасы болғаны Тұрар Рысқұлов ауданы, Мамай аулында тұрды.
1 қыз және 5 ұлды дүниеге әкеліп, мархұм болған қайын ағасы мен жеңгесінің 2 ұлында қойнына басып, 1 қыз 7 ұлды тәрбиелеп, өсірген «батыр» ана. Үлкен ұлы Нұралыұлы Оразқұл – Жамбыл облысы денсаулық сақтау саласында жоғары лауазымдарда қызмет еткен. Осы күнге дейін артынан ерген інілеріне үлкен ағалық қамқорлығымен, үлгі көрсетіп, бір әулетті басқарып отырған абыройлы, сыйлы атамыз.
 
Қызы – Күләш, ұлдары – Бақтығұл, Жаңабай, Тоқтағұл, Тоқтарқұл, Қаныбек, Асылбек. Қазіргі таңда барлығы отбасылы, немере мен шөбере сүйіп отырған апа, аталар.
 
Өмір тағдырына байланысты Жаңабай мен Асылбек ұлдары дүниеден озып кетті. Күләш, Бақтығұл, Тоқтағұл, Тоқтарқұл, Қаныбек ұлдары – Алматы және Тараз қалаларында тұрады. Артынан қалған 31 немере, 68 шөбере және 10 шөпшек бар.
Әжеміз «Еңбек ері, Ұлы Отан Соғысына 70-75 жыл» медалі мен құмет грамоталарымен марапатталған.
 
Әз Әже, жібек мінез, пәк, нұр жаны.
Басармыз сенсіз көніп, сан қырды әлі.
Өртеніп өзегіміз іздерміз-ау,
Аяулы, қамқоршы жан, ақ дидарлы.
 
Ардақты әже, асыл әже, қымбатты әже,
Айтшы маған көк аспанда қалай жүрсің?
Мекенің айналды ма жұмаққа, менен алыс,
Түсіме күрдің, сен мені сағыныпсың
 
Білесің бе, мен сені көрсем деймін,
Күлімдеп, құшақтап кірсем деймін.
Жанымда жоқтығыңа мен сенбеймін,
Ұрпағың сені ұмытпайды білсең деймін.
 
Шашымнан сипашы «Құлыным» деп...
Маңдайымнан иіскеші жаныма кеп...
«Жаныңдамын, құлыным» деуші едің,
Жылағанда жай ғана күлімсіреп.
 
Мен сенбеймін бой бермедім, өліміңе,
Алшақ жүрдім ерік бермей сезіміме.
Мәңгі ұйқы құшағына кетпейді деп,
Алдадым үміт бердім өз-өзіме.
 
Асыл бейнеңіз өшпейді- көкірегімізден кетпейді
Сағыныш сезімі – әттең, сізге жетпейді.
 
Жылдар өтті, сағындық құдіретіңізді.
Қолдап жат аруағыңызбен әулетіңізді.
Көзімізге жас алып, еске аламыз,
Ақжарқын мінезіңіз бен келбетіңізді.
 
Әже, өзіңізді сағынамыз,
Таңдырдың салғанына бағынамыз.
Айналайын, құлыным деп қарсы алатын,
Сіздей жанды қайдан біз таба аламыз.
 
7 ұл, 1 қыз әкелдіңіз бұл өмірге,
Өсірдіңіз бөліп-жармай бәрін бірге.
Туған-туыс еліңізге сыйлы едіңіз,
Рухыңызға, Ана, бас иіп табынамыз.
 
Әулетіңіз Сіз екен ғой барлық мәні,
Топырағыңыз торға болсын, Анашым!
Мекеніңізді бұйыртсын жұмақ қылып,
Жаныңыз жәннатта болсын, Анашым!
 
Өсірдіңіз, еркелеттіңіз, тұлымдадыңыз,
Әжетай, ұмытпаймыз мұның бәрін.
Дұғаларын бағыштайды өзіңізге, Әже,
Сағынышпен еске алып құлындарыңыз!
 
Әжетайым!
Жүрегіңізге Сіздегі барша әлем сиятын!
Әрбір сөзіңіз құмыра-Иман нұрын құятын!
Терсем дағы қмірдің асыл гүлін солдырмай,
Алғыс айтсақ жетпейді, бұған куә бір Алла!
 
Қош бол, Анашым, Әжетайым,
О дүниеде Жаратқан Ием қолдасын!
Ізгілікпен жүрып өткен жолыңызды,
Келешекпен ұрпақтарыңыз жалғасын